donderdag 19 januari 2012

Winter??? - periode

Volgend verslag schreef ik voor de website www.cyclofocus.com, welke binnenkort online komt : Mijn eerste verslagje, een beetje onwennig... waar zal ik beginnen? Misschien bij het begin via een korte introductie. Mijn naam is Liesbet De Vocht en ik ben 33jaar. Ik ben begonnen met wielrennen op mijn 24e en sinds vorig jaar ben ik profrenster. In 2012 zal ik uitkomen voor het Rabobank-Giant team. In 2010 reed ik al eens in Nederlandse dienst. Na een jaar bij Topsport Vlaanderen-Ridley, keer ik dus terug naar de noorderburen. De reden daarvoor is simpel : mijn droom was om ooit voor een grote professionele wielerploeg te rijden. Als die ploeg dan toevallig nog verbonden is aan een professionele mannenploeg, dan weet je dat je daar niets tekort gaat komen. 2012 gaat een belangrijk en interessant jaar worden met de Olympische Spelen en een nieuwe discipline op het WK nl. ploegentijdrit. Je kan dus maar beter goed voorbereid zijn om zo proberen de selecties te halen voor die wedstrijden. En de basis voor die voorbereiding probeer ik dus te leggen in de winter, alleszins wat "de winter" moet voorstellen. Nog nooit heb ik in december mijn looptrainingen kunnen doen in korte broek en t-shirt of mocht de thermovest in de kast blijven tot half januari. Terwijl half het peloton zich voorbereidde in Spanje, bleef ik lekker thuis. Nog wat genieten van mijn familie en vrienden, want eens het seizoen bezig is, zien die mij meestal niet veel meer. Op een Technogym spintrainer en met de krachtschema's van Yvo Vanherck, kan ik me wel een paar uurtjes amuseren of het dan regent, sneeuwt, stralend weer is... die rollentrainingen vormen al een paar jaar een belangrijke basis voor mij. De andere trainingen probeer ik toch wel in groep te doen om zo toch nog een beetje sociaal over te komen. Met de ploeg zijn we in december wel al 10 dagen naar Valkenburg geweest. Er werd tijd gemaakt voor teambuilding activiteiten, foto's en filmpjes van de rensters, medische testen, inspanningstesten, fietsmetingen, kleding passen, WK-parcours verkenningen, ploegenvoorstelling en af en toe natuurlijk wat trainingsritjes. Bovenop de Cauberg (aankomst WK 2012) was de ideale locatie om elkaar beter te leren kennen, want sommige rensters ken je wel bij naam, maar je hebt er nooit contact mee gehad. De ploeg omvat nogal wat nationaliteiten zoals Russisch, Australisch, Duits, Frans, Belgisch (ik) en dan natuurlijk nog Nederlands, een interessant gezelschap. De communicatie verliep in het begin niet altijd even vlot, maar na 2 dagen gebarentaal en een paar karaoke shows, was dat probleem snel van de baan. Met zoveel buitenlanders is het niet evident om elke week groepstraining te houden. Na die ploegbijeenkomst, is iedereen weer naar zijn thuisbasis gegaan om zich daar optimaal verder voor te bereiden naar eigen gewoonten. Maar dat gaat ons niet tegenhouden om toch als 1 blok achter elkaar te staan tijdens de wedstrijden. De eerste wedstrijd van 2012 gaat Qatar worden. Altijd spannend, want je weet pas echt wat de winter heeft opgeleverd als je ook daadwerkelijk een wedstrijd rijdt. Ik kijk alvast heel hard uit naar die eerste test begin februari, in mijn oranje Rabo-shirt en op mijn nieuwe Giant machine. Hopelijk kan ik mijn volgend verslagje dan ook een positieve toets geven... we'll see! Liesbet

zondag 6 juni 2010

WB Valladolid

Deze wedstrijd stond normaal niet op de planning, aangezien ik met de selectie kasseienomloop zou rijden. Dat is 1 van mijn lievelingswedstrijden. Maar met Marianne in de wereldbekertrui, was het eveneens mijn plicht om haar de nodige steun te geven in deze wereldbeker.
Vooraf werd gezegd dat het parcours redelijk selectief zou zijn,maar dat bleek bij aankomst niet echt mogelijk. Hoge bergen, die we gewoon waren van in de l'Aude, waren er niet echt. Het zou meer heuvelachtig zijn, brede, lange wegen...een parcours dat veel rensters aankunnen.
De warmte was voor mij nog maar het grootste hekelpunt, maar ook hier startten we gelukkig om 10u15 toen de hitte nog draaglijk was.
De wedstrijd verliep 2u redelijk rustig, ontsnappingspogingen waren er bijna niet, omdat de brede wegen ook niet uitnodigden tot een poging. Pas in het laatste uur begon het parcours iets lastiger te worden en moesten we redelijk alert rijden zodat er niemand zou wegrijden zonder eentje van ons. We hadden de koers redelijk onder controle en toen Judith Arndt en Charlotte Becker wegreden, nam Annemiek rustig hun wiel. Zelfs het criterium (2 plaatselijke rondjes) in Valladolid centrum bracht geen verandering meer in het wedstrijdverloop: 3 rensters die moesten sprinten voor de overwinning en de rest van het peleton op 1 minuut. Annemiek werd uiteindelijk 3e, Marianne werd door het Nederland Bloeit treintje nog gepiloteerd naar de 4e plaats. Loes Gunnewijk werd 20e, Janneke 21e en ik 29e.

zondag 30 mei 2010

BK Geel

Today was D-DAY!!! Al heel de week probeerde ik mijn stress te onderdrukken, door niet aan die ene wedstrijd te denken, maar dat was soms gemakkelijker gezegd dan gedaan..
Al jaren wil ik die trui, ben ik er zo kortbij en dan plots is de overwinning toch weer zo ver weg. Alsof er een soort vloek heerst. Dit jaar moest het anders zijn!
Ik was heel goed uit de l'Aude gekomen, heb mijn trainingen rustig gehouden de week nadien en bovenal, ik had er zin in (beginnersgeest eh Marianne!!!).
En dan ineens de start. Die was al om 10u 's ochtends, maar liever zo dan een hele dag piekeren over tactieken. Mijn strategie was in eerste instantie met elke ontsnapping meezijn en dan uiteindelijk alles op de laatste ronde zetten. Er waren ontsnappingen, en nee, ik was nooit mee, maar Vlaanderen ook niet, en zij wilden een massasprint waardoor ze telkens het gast moesten dichtrijden. Zo liep het eigenlijk heel de wedstrijd, dus waarom moest ik me dan druk (en moe) maken. Bij het ingaan van de laatste ronde, werd er nog een laatste ontsnapping teniet gedaan. Grace ontbond iets later haar krachten, maar kreeg niet veel ruimte van het peleton. Logisch, want iedereen verwachtte nog iets van onze Flandrienne. Ik weet niet in hoeverre dat ze met mij rekening hebben gehouden, maar net wanneer Grace stilviel, ging ik aan. Heb dan een proloog van 7km moeten rijden, met een jagend peleton op zo'n 15sec, maar HET IS ME GEWOON GELUKT DEZE KEER! De tricolore is in mijn bezit, en ik ben er fier op!
Bij deze wil ik ook iedereen bedanken die me aanmoedigde langs de kant, of via sms voor en na de wedstrijd. Het was voor mij een soort thuiswedstrijd, en dan kampioen worden tussen zoveel supporters...kippevel! Ik hoop dat jullie er even hard van genoten hebben als ik.

zondag 16 mei 2010

Tour de l'Aude

Nog zo'n wedstrijd waar je een haat-liefde verhouding mee opbouwt. Vorig jaar was ik op de 2e dag zwaar ten val gekomen en moest mijn elleboog gehecht worden. De rest van de rond had ik maw niet zo'n goed gevoel. Bijkomstig is de lastigheid van het parcours. Je zit daar vlakbij de Pyreneen, dus is het er alles behalve vlak. Maar het landschap, de omgeving, is er zoooo mooi, dat je genietend zit af te zien.

In de proloog die de 1e dag op het programma staat, is dat wel moeilijk. Die proloog was 4km lang en met La Montane, beter gekend als DE bergwind, heb je een 'natuurlijke' tegenstander! Zij die het hardst door de wind kan klieven, wint. Dit jaar was de eer aan Regina Bruins van Cervelo. Marianne werd 3 en Annemiek 5. Ikzelf werd 15e, 3sec beter dan vorig jaar (in dezelfde omstandigheden). Marianne kreeg na afloop de jongerentrui en Annemiek de sprinttrui.

Op dag 2 moesten we 117km overbruggen. Dit is nog een ritje om erin te komen qua lastigheid. La Montana liet weer wel van zich spreken, dus waren de Nederlanders (en de Belgen en Duitsers) gretig om te starten. Na enkele kilometers kwam het op de kant en brak het in verschillende stukken. Sommige klassementsrijders hadden zich laten verrassen, wat alleen maar in ons voordeel kon zijn. Maar het spelletje ging niet door en alles kwam terug samen. Iets later reed er een groep van 9 weg met daarbij Loes Gunnewijk en o.a. ook Visser,Bras,Blaak,Armistead,Dijkman...
Later zouden er nog 2 aansluiten. Armistead won. Loes werd 6e en mocht nadien ook de bergtrui om haar schouders trekken. Die andere 2 truien moesten we terug inleveren, aangezien het peloton op 1min16 binnenkwam. Ikzelf werd 18e.

Dag 3 was voorbehouden voor de ploegentijdrit. Loes Markerink die al de ganse week ziek is, zou toch nog mee starten, maar veel zou ze niet kunnen betekenen. Spijtig, want een Markerink in goede doen, zouden we wel kunnen gebruiken. Het parcours was lastig, steeds op en neer, slechte weg, veel bochten...
In het begin gingen we niet te snel om niet direct iemand overboord te gooien. Bovendien zou het op't laatste nog lastig genoeg zijn. Onderweg zijn we eerst Loes kwijt geraakt en later ook Noortje. Met 4 hebben we ons best gedaan om zo snel mogelijk aan de finish te komen, maar 2 ploegen waren ons toch nog te snel af nl. Cervelo en Columbia. Wij toch nog mooi 3e.

Het parcours van dag 4 was op profiel niet zo lastig als wat nog komen moet. Het zou een overgangsetappe worden, en dan is het altijd opletten geblazen voor ontsnappingen. Maar net zoals de vorige dagen, was de wind onze grootste vijand. We moesten al onze krachten gebruiken om alleen al maar op de weg te blijven rijden, ipv in de kant te vliegen. Toch konden er 3 rensters wegrijden. Deze waren Ina Teutenberg, Andrea Bosman en een Amerikaanse. Met onze ploeg zaten we steeds vooraan het peleton te rijden, waar Cervelo het op de kant zette. Dat was een goede zet, want daardoor zaten we met 4 mee toen het achter ons brak. We hebben Cervelo op't laatste ook nog wat geholpen om onze voorsprong nog wat uit te breiden, en om evt de vluchters nog te pakken. We kwamen echter 20sec te kort. Marianne werd 4e, ik 8e. Leuk dagje waaierrijden!

Op dag 5 stond de lastigste etappe op het programma, met 3 klimmen buiten categorie. Na enkele kilometers inrijden, kregen we meteen een klim van 20km (op papier 5km, maar dat moet een serieuze vergissing zijn peins ik). Ik HAD de intentie om me rustig in een bus te zetten, toen we het bordje van 'nog 5km' zagen en ik Marianne in het groepje voor ons zag breken (wegens ziekte). Meteen knop omgedraaid, naar Marianne toegereden met Loes en tempo gemaakt in die groep. Pooley en 4 andere klimconsoorten hadden toen al het hazepad gekozen, dus moesten we die voorsprong zo klein mogelijk houden. Dat is ons redelijk gelukt, maar heeft heel wat krachten gekost voor de ganse ploeg. Marianne werd daardoor toch nog 6e en ik mooi bij de eerste 30 op 3min... Had ik de bus genomen,dan had ik er een kwartier langer over gedaan!

Dag 6 en over de helft, maar daarom niet minder lastig. Wederom 3 serieuze bulten die we moesten overwinnen. Van in de start lag het tempo verschroeiend hoog tot aan de voet van de 1e klim een paar kilometer na het vertrek. Ze reden net alsof de finish bovenaan lag! Voor onze ploeg hetzelfde scenario als gisteren, aangezien Marianne zich nog steeds niet goed voelde. Op de top hadden we 3min achterstand op de kopgroep van 12. Een onmogelijke zaak zou je zeggen, maar wij als Nederland Bloeit rensters hebben ons gespecialiseerd in het afdalen! Met wat hulp van Ina Teutenberg was het gat zo gedicht en kon de wedstrijd opnieuw beginnen, zij het met een groep van 30 ipv 90 rensters. Net voor de 2e klim demarreerde Annemiek en Ina. Cervelo kreeg het gat niet direct dicht, maar op de klim hadden zij natuurlijk de beste papieren. In de klim maakte eerst Katheryn Mattis (USA) en daarna Laws (Cervelo) en ik de sprong. Het was aanklampen, maar mijn doorzettingsvermogen wordt hier wel sterker met de dag! Halverwege de klim ging Mattis nogmaals versnellen met Laws in de achtervolging. Annemiek en ik konden het tempo niet baas en Ina liet al helemaal begaan. Nieuwe situatie was toen 2 voorop, Annemiek en ik erachter en op 3min de groep van Marianne en Pooley. Er zat niets anders op dan de krachten te bundelen in de klim en proberen er naartoe te rijden in de afdaling. Boven op de top hadden we wederom 55sec. Halverwege de afdaling kwamen we eerst Laws tegen en iets verderop reed de Amerikaanse. Beide hebben we weten te verschalken, waardoor we op 10km van de meet met ons 2 voorop reden. En toen gebeurde een nachtmerrie. We werden blijkbaar verkeerd gestuurd en niemand wist nog welke kant op. Rechtsomkeer gemaakt en de weg gevraagd aan de seingevers op een rond punt, maar die wisten niet meer dan ons. Enkel de Amerikaanse was de juiste weg blijkbaar ingeslagen (bovendien kortere route), maar dat wisten we natuurlijk niet, want in de communicatie kregen we door dat zij verkeerd gereden was en dat wij juist zaten. Al de rest van het peleton heeft onze weg gevolgd, dus was het best een complexe situatie. Aangezien we toch nog meer dan een minuut voorsprong hadden op het achtrvolgende groepje, gingen we beide vol voor de overwinning. Ons van geen kwaad bewust! Het was mooi om te zien, hand in hand over de meet als 2 ploegmaten in zo'n grote wedstrijd... maar de teleurstelling kwam dan ook hard aan, wanneer we te horen kregen dat die Amerikaanse reeds een minuut voor ons gefinisht was. Hoe kon zoiets nu gebeuren??? Uiteindelijk was er niets meer aan te doen, verdict was hard: 2e Annemiek, 3e ik, 4e Marianne!

zondag 2 mei 2010

GP Marmarus

Deze week terug mijn routine-trainingen hervat. Die moeten me terug op een hoger niveau brengen, want zo kon het niet verder.
In Luxemburg stonden dit weekend 2 mooie wedstrijden op het programma: een 1.1 op zondag en een 1.2 op zaterdag.
Met de ploeg en de nationale ploeg in de ronde van Gracia Orlova, moest ik een andere ploeg proberen te regelen om in Luxemburg te kunnen starten. Via Inge Roggeman kwam ik bij Benelux terecht. Met hen kon ik de 1.2 wedstrijd rijden op zondag. Ook Corine Hierckens was gasterenster bij deze ploeg.
Zaterdagmorgen vertrokken, want de anderen mochten zaterdag wel rijden. Ik ben dan maar 3u op verkenning geweest. De omgeving is daar zo mooi, dat ik maar bleef trainen. Zondag was grotendeels hetzelfde parcours, behalve de plaatselijke ronden. Van in het begin waren er direct heel wat aanvalspogingen en ik kon telkens wel mijn wagonnetje aanpikken. Op de plaatselijke ronde was het even slikken toen ik de 1e keer die klim van 1km moest oprijden. Zo'n bult had ik nu ook weer niet direct verwacht. Ernaast rijden was geen optie, dan maar 8x erover. Kwam steeds wel met een 1e groepje boven, dus dat gaf me wel weer voldoening. Maar zag eveneens een goede Corine Hierckens die op die moment mijn 'ploegmate' was. Bij de aankomst waren er nog wat tussensprints. Omdat ik toch heel de tijd vooraan zat, kon ik die nog wel gebruiken om wat sprintjes te trekken tussendoor. Met nog 1,5 ronde te gaan reed Corine weg met een van Fassa Bortolo. In het peleton reageerde er niet direct iemand en zo hadden de 2 40sec voorsprong bij de laatste passage van de klim. Op die klim trokken Stevens en Johansson vol door en de rest moest passen. Corine werd nog ingelopen door de 2, maar werd toch mooi 3e achter Johansson en Stevens. Ik kwam met een groepje achterop en werd uiteindelijk 12e. Het 'sprintklassement van de dag' stond wel op mijn naam. Als gastrensters mochten we zo beide naar het podium en konden we onze adoptie-ploeg bedanken. Het was een leuk weekendje!

zondag 25 april 2010

Roeselare

Een massage en een nacht verder, was ik weer een beetje gerecupereerd. Was ook nodig, want vandaag reed ik voor het goede doel. Een vriend van mij gaat de triathlon van Nice meedoen voor SOS kinderdorpen. Ik had hem beloofd dat ik mijn prijzengeld van Roeselare aan zijn goede doel zou schenken. Vorig jaar werd ik nog 3e in deze wedstrijd, maar toen had ik er een beter voorjaar opzitten. Dit jaar moesten we 2x de Kemmelberg over. Weet niet wat dat tegenwoordig is met steile klimmetjes, maar na mijn val, heb ik zelfs moeite met die korte, explosieve klimmetjes. 1E keer ging nog redelijk en kwam ik met de eersten boven, 2e keer was het al heel wat minder. Annemiek was natuurlijk altijd mee met haar supervorm (of noem het maar progressie, want die gaat zo een heel jaar doorgaan!!!). Als we terugreden richting Roeselare reden,probeerden we met de ploeg de ene demarrage achter de andere te lanceren. We kregen echter nooit veel ruimte. Net op het moment dat we even niet aan't opletten waren (lijkt wel school), reden Evelyn Stevens, Schwager van Cervelo en een Australische weg. Wij niet mee en daar gingen we serieus in de fout. Ik mocht me sparen voor de finale, maar voor de 2e dag op rij was ook dat weer een verkeerde beslissing (achteraf bekeken). De ploeg kreeg nog samenwerking van Redsun en enkele Lotto's, maar zelfs toen was de samenwerking niet overtuigend. Dan maar weer gaan aanvallen, maar tevergeefs. Pas in de laatste ronde ging Cervelo het gat dan zelf maar dichtrijden, omdat Schwager het misschien niet zou afmaken en Kirsten zowiezo een zekerheid is in de massasprint. Het gat werd snel gedicht. Annemiek probeerde het nog de laatste 3km. Het ging hard,maar spijtig genoeg werd ze terug gepakt. Ik zou dan de laatste km wegrijden, maar dat lukte me niet omdat het tempo in het peloton daarvoor te hoog lag. Annemiek wist zich nog vooraan te handhaven en werd 3e, achter Wild en Hosking.

zaterdag 24 april 2010

Borsele

Dit is een wedstrijd die ik heel graag rijd. Zoals de rasklimmers het liefst een zwaar bergachtig parcours krijgen, zo rij ik graag in de Zeeuwse wind op de kantjes. Koersen lijkt dan ineens veel gemakkelijker om de rest uit te schaken. Ook dit jaar was er al snel een afscheiding onder leiding van Cervelo. We moesten gewoon toekijken hoe zij de wedstrijd domineerden. Marianne had in de finale nog wel enkele keren geprobeerd om weg te geraken, maar haar laten ze niet rijden. De laatste ronde geraakte ik weg met Ellen Van Dijk, Nicole Cooke en Christina Becker. Ellen en Nicole deden er echt alles aan om er geen massasprint van te maken, terwijl Christina zowiezo niks deed met Kirsten Wild in de groep erachter. Bij mij was het eerlijk gezegd dubbel gevoel. Ik kon met die sneltrein mee op kop rijden tegen een lagere snelheid, maar dan werd ik er zowiezo afgereden bij de eerste de beste demarrage en dat wou ik nu net vermijden. Dat was me vorig jaar al overkomen in Zeeuwse Eilanden. Bovendien had ik ook nog 2 snelle ploegmaten in de achtervolging. Daarom heb ik maar af en toe overgenomen en geprobeerd de demarrages toch nog te remonteren. Pas de laatste km liep het verkeerd. Bij ons was het tempo volledig weg en onze voorsprong slinkte als sneeuw voor de zon. Laatste 500m werden we teruggepakt en moesten we nog gaan meesprinten, maar dat was dus niet evident. Wild won de sprint, Marianne 4e en ik 7e. Spijtig. Mijn dubbel gevoel bleef dus ook na de wedstrijd nog heel lang nazinderen...

donderdag 22 april 2010

Waalse Pijl

Met veel ambitie stonden we met onze ploeg aan de start van Waalse Pijl. Met veel ambitie, want Marianne had de laatste 3 edities gewonnen. Ook Annemiek was een troef voor in de finale en dat zou later ook effectief blijken. Dit jaar moesten we 2x de Muur van Huy over. Daardoor was de eerste grote lus wat ingekort, en iedereen reed met de rem op tijdens de beklimmingen. Iedereen spaarde zich voor DE MUUR! Daar ontplofte het dan ook helemaal waardoor er een kleine groep wegreed met Marianne en Annemiek. Ik kwam met een tweede groep over de muur en iets later kwam alles terug samen op Regina Bruins na die wist weg te rijden op de Muur. Omdat we dit niet zomaar konden laten gebeuren, ging Loes Gunnewijk wat hulp bieden aan Columbia-HTC. De laatste 15km kregen we nog een serieuze klim voorgeschoteld. Grace trok door en reed me hier net 5km/u te snel. Dat is dus niet nikske. Ikke terug aangewezen om in groep 2 plaats te nemen. Annemiek en Marianne zaten wederom in de kopgroep. Van voor was het oorlog tussen de Cervelo's en Annemiek (zij remonteerde knap alles wat bewoog). Spijtig genoeg moest Marianne dit jaar haar meerdere erkennen in Pooley, die de wedstrijd won. Cooke werd 2e, Johansson 3e, Grace 4e en Marianne 6e. Annemiek werd moegestreden, toch nog knap 12e. Laatste keer muur was er voor mij te veel aan met deze conditie. Ik werd 42e.

zaterdag 10 april 2010

DE Ronde van Vlaanderen

De Ronde van Vlaanderen was DE wedstrijd waar ik heel de winter naartoe geleefd had: dietiste, serieuze krachtschema's van Yvo... Kortom, ik was er fysisch en mentaal meer klaar voor dan andere jaren, en ik zou die verdomde muur overgeraken in de kopgroep om samen met de ploeg naar winst te rijden!
Met 1 ding had ik echter geen rekening gehouden en dat is de factor geluk. Dat ene kleine woordje, waar je geen vat op hebt, kan je dag in een droom of nachtmerrie doen veranderen.
Bij Grace was het de droom, bij mij de nachtmerrie.

Maar even terug over de koers. Net voor de start kreeg ik nog de raad van me te sparen. 'Je moet niet te snel laten zien dat je goed bent, hou dat maar voor in de finale'. OK, geen probleem!
Eerst kregen we de Kluisberg en Cote de Trieu, die niet voor problemen zorgde. Aan de Eikenberg, daar zou de koers openbreken en daar moesten we met zijn allen vooraan zitten. Columbia bepaalde het strakke tempo richting Eikenberg, en ik zat met Marianne in 4e-5e stelling. Tot er plots een toeschouwer de baan overstak. Ik zie die man lopen en denk, dit komt niet goed. De 5-10min die daarop volgden weet ik niet meer wat er gebeurd is. Pas als ik in de ambulance stap, begin ik het allemaal te beseffen. Ik was op die man gereden en mijn ronde van Vlaanderen zat er op. Omdat die toeschouwer er erg aan toe was, moest ik een hele poos wachten in de ambulance. Hoe vaak ik daar tegen mezelf gezegd heb: Liesbet, word wakker, je moet dadelijk weer verder rijden...
Op de spoedafdeling van het ziekenhuis in Oudenaarde, kreeg ik al snel gezelschap van mijn familie en vriend. Die hadden via de wedstrijdradio vernomen dat ik afgevoerd was met een hoofdwonde. De dokters lieten wat op zich wachten, maar die hadden het natuurlijk druk met die toeschouwer die er ernstig aan toe was. Om mij toch wat te animeren, kreeg ik dan maar het gezelschap van 2 politieagenten. Ik moest een ademtest afleggen... denken die mannen misschien dat we nog in den tijd van Abdelkader Zaaf (Tour 1950) zitten waarbij we wijn in onze bidons doen??? Gelukkig zat er in onze Isostar geen alcolhol en kwam er SAVE op hun schermke te staan. Iets later werden er foto's genomen van mijn schouder waar ik wat last van had en de wonde boven mijn oog werd gehecht. Eens dat klaar was, mocht ik het ziekenhuis verlaten en werd ik terug naar het hotel in Gent gebracht. Daar kon ik dan het verhaal van de andere rensters ook eens horen. Marianne en Iris Slappendel zouden samen met mij gevallen zijn, waar ik absoluut niet van op de hoogte was. Verontschuldigingen dat ze door mij gevallen was, daar wou ze niks van horen. Zij was al lang blij dat ik daar voor haar stond en ze zelf kon zien dat alles wel mee viel uiteindelijk. Met een mooie troostprijs (bloemen) van haar kant, reed ik samen met mijn vriend naar huis toe. Normaal zou ik ook nog Dottignies rijden op maandag, maar met 50% zicht (mijn ene oog zat helemaal dicht) was het aan te raden om niet te starten.

Dat wat mijn nachtmerrie betreft. Toch nog even update over andermans dromen en nachtmerries:
- de toeschouwer: de man heeft de klap gelukkig overleefd. Hij had er enorm veel spijt van volgens zijn dochter, die ik nog gesproken heb in het ziekenhuis. Ik wens hem eveneens een spoedig herstel! Hoe erg het op sportief vlak ook kan zijn, iemands gezondheid gaat boven alles. Het gaat je goed en dat je nog vaak aan de kant van de weg mag gaan staan als de Ronde bij jullie passeert.

- Marianne en de rest van mijn ploegmaatjes: ze hebben allen een knappe wedstrijd gereden, met uiteindelijk een 2e plaats ondanks de pech van de dag. We stonden er als ploeg en dat is het belangrijkste!

- aan Grace: haar droom is uitgekomen en ik ben blij voor haar. Tuurlijk ook wat jaloers, want wie wil er nu niet de Ronde van Vlaanderen een keer winnen! De manier waarop ze dan wint, is des te mooier. Die titel van Flandrienne heeft ze niet voor niets gekregen!

Artikels die voor en nadien verschenen zijn:
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GBR2OF7U6

http://www.pzc.nl/sport/internationaal/6502681/Vloekend-achter-de-vrouwen-aan.ece

http://www.velonation.com/News/ID/3704/Vos-taken-down-but-not-out-in-Flanders-crash.aspx

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=HP2OLGVU

http://www.nusport.nl/wielrennen/2219084/vos-mist-zege-in-vlaanderen.html

zondag 28 maart 2010

Dolmans Heuvelland Classic

Voor zij die niet in de wereldbeker van Binda starten, is Heuvelland Classic de ideale voorbereiding voor RVV met die klimmetjes rondom Valkenburg. Een reden om er met een goede conditie aan de start te verschijnen om de moraal ook wat in orde te brengen. De voorbije weken voorspelden al dat het wel goed kwam met die conditie, maar een overwinning zat er nog niet in. Ook vandaag zou ik het niet op een dienblaadje krijgen. Wederom werd er snel gestart, totdat er 4 rensters konden wegrijden. Eens in de heuvelzone zou die voorsprong teniet gedaan worden. Bij de beklimming van de Sibbegrubbe gingen de Cervelo’s hun benen testen met als resultaat: 3 Cervelo’s (Duster,Decroix en Melchers), Roxanne Kneteman en ik die voorop kwamen te zitten. Doorrijden met hen zou niet slim zijn, waardoor er weer groepjes konden terugkomen en het spelletje opnieuw kon beginnen.
Bij de 1e beklimming van de Bemelerberg ging Sarah Duster in de aanval. Ik probeerde met haar mee te gaan en 2km later konden nog 4 rensters de aansluiting maken. Zo kwamen we met 6 voorop: Sarah Duster, Lieselot Decroix, Roxanne Kneteman, Lucinda Brand, Jessie Daems en ik. Al vlug werd duidelijk dat de winnares hier tussen zou zitten.
2e keer Bemelerberg ging … ja, opnieuw Sarah. Deze keer verraste ze me echter waardoor ik niet direct op haar wiel zat en die moet je geen 10m geven. Ben er wel achter gegaan, maar lang leek het er op dat ik haar niet meer zou inhalen. Toch bleef ik volhouden en mijn eigen tempo aanhouden. Op de klimmen maakte ik telkens wel een paar seconden goed, maar op de vlakke stukken liep ze dan weer uit tot 30sec. Net voor de 3e keer Bemelerberg kwam ik tot op 5sec en zette ze zich recht. Op “haar” Bemelerberg sloeg ze dan nog een 3e keer toe, maar deze keer was ik attent en kreeg ze geen ruimte. Heb ook nog geprobeerd weg te rijden, maar we waren elkaar gewoon waard.
De laatste kilometers gingen echt traag voorbij, maar we reden dan ook niet hard meer omdat we schrik hadden van elkaars aanvallen. Zo kon Lieselot Decroix toch nog bij ons aansluiten en reden we met 3 naar de finish. Daarbij zag ik mezelf alweer 2e worden en dat wou ik nu net niet.
Laat het nu toeval zijn of niet: zaterdag heb ik een les gekregen van Mr. Cancellara (E3 prijs Harelbeke) van "hoe verschalk ik mijn 2 medevluchters"... Het leek bij hem zo simpel, maar ik vond de praktijkles toch best lastig. Maar zoals ik al zei: je krijgt een overwinning hier niet op een dienblaadje. Ik ging er volledig voor, ondanks het sputteren van mijn motortje. Ik durfde niet omkijken en zag enkel die meet, en die zou ik als eerste overschrijden vandaag. Nr.1 van 2010!
Hier is nog een korte samenvatting die te zien was op L1 :
http://www.l1.nl/mediaplayer_landingpagina/_pid/links1/_rp_links1_landing/1_true/_rp_links1_lsvideoId/1_4512516